ظاهر شد حتى قويتر از زمان حياتش ؛ يعنى مردم در زمان حياتش قدرش را ندانستند ولى حالا دارند قدردان على مىشوند . خود على هم فرمود تا من زنده هستم شما قدر من را نخواهيد دانست ولى بعد از اينكه من رفتم آن وقت آرزوى مرا خواهيد كرد . اين لعين ازل و ابد سبّ على عليه السلام را [ رايج كرد ] براى اينكه خاطرهء على از ذهنها محو بشود بلكه تبديل به يك خاطرهء بد گردد ؛ چون نام على را كه نمىشود فراموشاند ، پس به صورت معكوسى در اذهان درآيد ؛ گفت ما به اين نسل كار نداريم ، من بايد كارى بكنم كه نسلهاى آينده يكپارچه على را به عنوان دشمن درجهء اول اسلام دشمن بدارد . دستور داد در هر نماز جمعه‌اى قربةً الى اللَّه على بن ابىطالب را در بالاى منبرها حتى در مسجد پيغمبر و روى منبر پيغمبر دشنام بدهند و لعن كنند . كار ديگرى كه كرد ، كار زشت پليد و ناجوانمردانهء مسموم كردن بود كه در اسلام به هيچ وجه معنى ندارد . او به اين كار در دنياى اسلام معروف است . دشمنانش را ، آنهايى كه راه ديگرى پيدا نمىكرد ، از راه مسموم كردن از بين مىبرد . يكى از شهداى اين راه امام حسن مجتبى عليه السلام بود ، و عده‌اى ديگر از فرزندان و دوستانش كه به او خدمت كرده بودند . حتى سعد بن ابىوقاص را نوشته‌اند كه معاويه مسموم كرد . همچنين عبدالرحمن بن خالد وليد . خالد وليد ، آن سردار معروف ، پسرى دارد به نام عبدالرحمن كه داعيهء خلافت به سرش بود و بعد معاويه روى روشى كه ايجاد كرده بود گفت اين هم به اصطلاح كله‌اش بوى قرمه‌سبزى مىدهد ؛ او را مسموم كرد و از بين برد . مالك اشتر نخعى در حالى كه از كوفه به طرف مصر مىرفت معاويه جاسوسهايش را مأمور كرد رفتند در يكى از منازل بين راه به عنوان يك ميزبان او را پذيرايى كردند و با يك عسل مسموم مالك را از بين برد . كار زشت سر دشمن را به نيزه كردن ، قساوتى كه فقط عرب جاهليت آن را مىپسنديد ، اين سنت سيّئه را در دنياى اسلام اين مرد دومرتبه عملى كرد . جناب عمرو بن حَمَق خُزاعى از اصحاب اميرالمؤمنين على عليه السلام را كشت و سر مقدسش را بالاى نيزه‌ها كرد و بعد از آن هم يزيد دربارهء امام حسين چنين كارى كرد . و از همه بالاتر ، آن سياست اصلى بنىاميه را او اجرا كرد . مورخين اين مطلب را نوشته‌اند كه ابوسفيان در روزى كه عثمان خليفه شد پيرمرد و نابينا بود ؛ در مجلسى گفت آيا در اينجا غيرخودمانى هم كسى هست يا نيست ؟ يك نفر گفت